من صبورم اما

آه این بغض گران

صبر چه می داند چیست!

میروی و گریه می آید مرا ساعتی بنشین که باران بگذرد

ساعتی،لختی بمان و در امان گیر این آتش از این خاکسترم

این تن خسته و باد رهگذر الامان و الامان و الامان

بشنو فریادم و آهم گیر،گبر! یا مرا ده همچو عیوبی زصبر

لعن اورا که بگفتا این روان مهر آن کس که برفت از دیدگان

پس چرا این ره مرا چون آتشی ست کو بگفتی چون جهنم پا بجاست

حافظا گر من ببینم خم ابرویش را سجده ی شکر کنم کان نتوانم برخاست

به خود نیامدم به ره به خود نمیتوان برفت همی شنو که این نگار سوار رخش روزگار مرا به سر،مرا به پا همی کشد به بند ها که چون تویی همی مرا؟ به خود نمیکنی نگاه؟ به چون خودی نگاهم است مگر مرا چه عیب هست؟ مگر مرا چه عیب بود ؟ که مستحق به توبه بود؟ شکایتم ز ابر هاست ز ابر های رو سیاست که چون منی به گریه است مرا به قطره ها رواست خزان و حال و روز باغ کشد به جان ما فراق که چون منی ز یاد ها همی برفت چو باد ها